šļø Correction
Exercice 1 ¶ Soit x x x un signal périodique de période T T T .
VƩrifions que son autocorrƩlation est Ʃgalement pƩriodique de pƩriode T T T .
On a :
R x ( Ļ ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t ā R x ( Ļ + T ) = ā« x ( t + Ļ + T ) x ( t ) d t R_x(\tau) = \int x(t+\tau) x(t) dt
\quad\Leftrightarrow\quad
R_x(\tau+T) = \int x(t+\tau+T) x(t) dt R x ā ( Ļ ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t ā R x ā ( Ļ + T ) = ā« x ( t + Ļ + T ) x ( t ) d t Or puisque x ( t + T ) = x ( t ) x(t+T) = x(t) x ( t + T ) = x ( t ) :
R x ( Ļ + T ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t = R x ( Ļ ) . R_x(\tau+T) = \int x(t+\tau) x(t) dt = R_x(\tau). R x ā ( Ļ + T ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t = R x ā ( Ļ ) . LāintercorrĆ©lation dāun signal pĆ©riodique de pĆ©riode T T T est donc Ć©galement pĆ©riodique de pĆ©riode T T T .
Exercice 2 ¶ Par définition :
R x ( Ļ ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t . R_x(\tau) = \int x(t+\tau) x(t) dt. R x ā ( Ļ ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t . Or, le terme x ( t + Ļ ) x ( t ) x(t+\tau) x(t) x ( t + Ļ ) x ( t ) peut ĆŖtre remplacĆ© par une somme de trois termes qui va nous aider
Ć dĆ©montrer que lāautocorrĆ©lation est maximale en 0.
En effet :
[ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 = x ( t ) 2 ā 2 x ( t ) x ( t + Ļ ) + x ( t + Ļ ) 2 \big[x(t) - x(t+\tau) \big]^2 = x(t)^2 - 2x(t)x(t+\tau) + x(t+\tau)^2 [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 = x ( t ) 2 ā 2 x ( t ) x ( t + Ļ ) + x ( t + Ļ ) 2 et donc :
x ( t ) x ( t + Ļ ) = 1 2 x ( t ) 2 + 1 2 x ( t + Ļ ) 2 ā 1 2 [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 . x(t)x(t+\tau) = \frac{1}{2}x(t)^2 + \frac{1}{2}x(t+\tau)^2 - \frac{1}{2}\big[x(t) - x(t+\tau) \big]^2. x ( t ) x ( t + Ļ ) = 2 1 ā x ( t ) 2 + 2 1 ā x ( t + Ļ ) 2 ā 2 1 ā [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 . En remplaƧant lāexpression de x ( t ) x ( t + Ļ ) x(t)x(t+\tau) x ( t ) x ( t + Ļ ) dans lāexpression de lāautocorrĆ©lation,
puis en dĆ©veloppant lāintĆ©grale, on obtient :
R x ( Ļ ) = 1 2 ā« x ( t ) 2 d t + 1 2 ā« x ( t + Ļ ) 2 d t ā 1 2 ā« [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 d t R_x(\tau) = \frac{1}{2}\int x(t)^2 dt + \frac{1}{2}\int x(t+\tau)^2 dt
- \frac{1}{2}\int \big[x(t) - x(t+\tau) \big]^2 dt R x ā ( Ļ ) = 2 1 ā ā« x ( t ) 2 d t + 2 1 ā ā« x ( t + Ļ ) 2 d t ā 2 1 ā ā« [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 d t Or le deuxiĆØme terme est Ć©gal au premier : ā« x ( t + Ļ ) 2 d t = ā« x ( t ) 2 d t \int x(t+\tau)^2 dt = \int x(t)^2 dt ā« x ( t + Ļ ) 2 d t = ā« x ( t ) 2 d t ,
(il suffit de faire un changement de variable), qui est aussi R x ( 0 ) R_x(0) R x ā ( 0 ) .
Cela implique :
R x ( Ļ ) = R x ( 0 ) ā C R_x(\tau) = R_x(0) - C \\ R x ā ( Ļ ) = R x ā ( 0 ) ā C où C = 1 2 ā« [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 x ( t ) d t C = \frac{1}{2}\int \big[x(t) - x(t+\tau) \big]^2 x(t) dt C = 2 1 ā ā« [ x ( t ) ā x ( t + Ļ ) ] 2 x ( t ) d t est nĆ©cessairement positif.
En conclusion, on a toujours R x ( Ļ ) ⤠R x ( 0 ) R_x(\tau) \leq R_x(0) R x ā ( Ļ ) ⤠R x ā ( 0 ) ,
ce qui signifie que R x ( 0 ) R_x(0) R x ā ( 0 ) est bien le maximum de lāautocorrĆ©lation.
Cela se comprend aisĆ©ment puisque lāautocorrĆ©lation mesure la ressemblance dāun signal
avec une version décalée de lui-même.
La ressemblance est forcƩment la plus grande lorsque le dƩcalage est nul.
Exercice 3 ¶ Cet exercice est trĆØs similaire Ć lāExercice 3 du produit de convolution.
Comme x x x est Ć support limitĆ© (il est nul en dehors de { ā N , ⦠, N } \{-N,\dots,N\} { ā N , ⦠, N } ),
et Ć©gal Ć 1 dans lāintervalle,
alors sont autocorrĆ©lation sāĆ©crit :
R x [ m ] = ā n = ā ā + ā x [ n + m ] x [ n ] = ā n = ā N N x [ n + m ] R_{x}[m] = \sum_{n=-\infty}^{+\infty} x[n+m] x[n] = \sum_{n=-N}^{N} x[n+m] R x ā [ m ] = n = ā ā ā + ā ā x [ n + m ] x [ n ] = n = ā N ā N ā x [ n + m ] où
x [ n + m ] = { 1 siĀ n ā { ā N ā m , ⦠, N ā m } 0 sinon . x[n+m] =
\begin{cases}
1 \quad&\text{si } n \in \{-N-m,\dots,N-m\} \\
0 \quad&\text{sinon}. \\
\end{cases} x [ n + m ] = { 1 0 ā siĀ n ā { ā N ā m , ⦠, N ā m } sinon . ā Donc le signal Ć sommer est non nul dans { ā N ā m , ⦠, N ā m } \{-N-m,\dots,N-m\} { ā N ā m , ⦠, N ā m } mais la somme se fait uniquement sur { ā N , ⦠, N } \{-N,\dots,N\} { ā N , ⦠, N } .
Donc le rƩsultat dƩpend de la valeur de m m m .
si m > 2 N ā N ā m < ā N m>2N \Leftrightarrow N-m < -N m > 2 N ā N ā m < ā N , alors x [ n + m ] x[n+m] x [ n + m ] est toujours nul entre les bornes de la somme et donc R x [ m ] = 0 R_x[m]=0 R x ā [ m ] = 0 .
si 0 < m ⤠2 N 0 < m \leq 2N 0 < m ⤠2 N , alors ā N ⤠N ā m < N -N \leq N-m < N ā N ⤠N ā m < N .
Les termes de la somme qui ne sont pas nul sont donc ceux compris entre ā N -N ā N et N ā m N-m N ā m ; les termes suivants de N ā m + 1 N-m+1 N ā m + 1 Ć N N N sont nuls.
Donc :
R x [ m ] = ā n = ā N N ā m x [ n + m ] = ā n = ā N N ā m 1 = 2 N ā m + 1. R_{x}[m] = \sum_{n=-N}^{N-m} x[n+m] = \sum_{n=-N}^{N-m} 1 = 2N-m+1. R x ā [ m ] = n = ā N ā N ā m ā x [ n + m ] = n = ā N ā N ā m ā 1 = 2 N ā m + 1. si ā 2 N ⤠m ⤠0 -2N \leq m \leq 0 ā 2 N ⤠m ⤠0 , alors ā N ⤠ā N ā m ⤠N -N \leq -N-m \leq N ā N ⤠ā N ā m ⤠N .
Les termes de la somme qui ne sont pas nul sont donc ceux compris entre ā N ā m -N-m ā N ā m et N N N ; les termes prĆ©cĆ©dents de ā N -N ā N Ć ā N ā m ā 1 -N-m-1 ā N ā m ā 1 sont nuls.
Donc :
R x [ m ] = ā n = ā N ā m N x [ n + m ] = ā n = ā N ā m N 1 = 2 N + m + 1. R_{x}[m] = \sum_{n=-N-m}^{N} x[n+m] = \sum_{n=-N-m}^{N} 1 = 2N+m+1. R x ā [ m ] = n = ā N ā m ā N ā x [ n + m ] = n = ā N ā m ā N ā 1 = 2 N + m + 1. si m < ā 2 N ā ā N ā m > N m<-2N \Leftrightarrow -N-m > N m < ā 2 N ā ā N ā m > N , alors x [ n + m ] x[n+m] x [ n + m ] est toujours nul entre les bornes de la somme et donc R x [ m ] = 0 R_x[m]=0 R x ā [ m ] = 0 .
Finalement, lāautocorrĆ©lation est un signal triangle :
R x [ m ] = { 0 siĀ m > 2 N , 2 N ā m + 1 siĀ 0 < m ⤠2 N , 2 N + m + 1 siĀ ā 2 N ⤠m ⤠0 , 0 siĀ m < ā 2 N . R_{x}[m] =
\begin{cases}
0 \quad&\text{si } m>2N, \\
2N-m+1 \quad&\text{si } 0 < m \leq 2N, \\
2N+m+1 \quad&\text{si } -2N \leq m \leq 0, \\
0 \quad&\text{si } m<-2N.
\end{cases} R x ā [ m ] = ⩠⨠⧠ā 0 2 N ā m + 1 2 N + m + 1 0 ā siĀ m > 2 N , siĀ 0 < m ⤠2 N , siĀ ā 2 N ⤠m ⤠0 , siĀ m < ā 2 N . ā Exercice 4 ¶ R x ( Ļ ) = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t = ā« [ s ( t + Ļ ) + a ā s ( t + Ļ ā d ) ] [ s ( t ) + a ā s ( t ā d ) ] d t = ā« s ( t + Ļ ) s ( t ) d t + a ā« s ( t + Ļ ) s ( t ā d ) ] d t + a ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ) d t + a 2 ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ā d ) ] d t = ā« s ( t + Ļ ) s ( t ) d t + a ā« s ( u + d + Ļ ) s ( u ) ] d u + a ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ) d t + a 2 ā« s ( u + Ļ ) s ( u ) ] d u = R s ( Ļ ) d t + a R s ( Ļ + d ) + a R s ( Ļ ā d ) + a 2 R s ( Ļ ) = ( 1 + a 2 ) R s ( Ļ ) d t + a R s ( Ļ + d ) + a R s ( Ļ ā d ) \begin{align*}
R_x(\tau) &= \int x(t+\tau) x(t) dt \\
&= \int \big[s(t+\tau) + a\,s(t+\tau-d)\big] \big[s(t) + a\,s(t-d)\big] dt \\
&= \int s(t+\tau) s(t) dt
+ a \int s(t+\tau) s(t-d)\big] dt
+ a \int s(t+\tau-d) s(t) dt
+ a^2 \int s(t+\tau-d) s(t-d)\big] dt \\
&= \int s(t+\tau) s(t) dt
+ a \int s(u+d+\tau) s(u)\big] du
+ a \int s(t+\tau-d) s(t) dt
+ a^2 \int s(u+\tau) s(u)\big] du \\
&= R_s(\tau) dt + a R_s(\tau+d) + a R_s(\tau-d) + a^2 R_s(\tau) \\
&= (1+a^2) R_s(\tau) dt + a R_s(\tau+d) + a R_s(\tau-d) \\
\end{align*} R x ā ( Ļ ) ā = ā« x ( t + Ļ ) x ( t ) d t = ā« [ s ( t + Ļ ) + a s ( t + Ļ ā d ) ] [ s ( t ) + a s ( t ā d ) ] d t = ā« s ( t + Ļ ) s ( t ) d t + a ā« s ( t + Ļ ) s ( t ā d ) ] d t + a ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ) d t + a 2 ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ā d ) ] d t = ā« s ( t + Ļ ) s ( t ) d t + a ā« s ( u + d + Ļ ) s ( u ) ] d u + a ā« s ( t + Ļ ā d ) s ( t ) d t + a 2 ā« s ( u + Ļ ) s ( u ) ] d u = R s ā ( Ļ ) d t + a R s ā ( Ļ + d ) + a R s ā ( Ļ ā d ) + a 2 R s ā ( Ļ ) = ( 1 + a 2 ) R s ā ( Ļ ) d t + a R s ā ( Ļ + d ) + a R s ā ( Ļ ā d ) ā Comme lāautocorrĆ©lation est maximale en 0, alors :
R s ( Ļ ) R_s(\tau) R s ā ( Ļ ) est maximale en 0 ;
R s ( Ļ + d ) R_s(\tau+d) R s ā ( Ļ + d ) est maximale en ā d -d ā d ;
R s ( Ļ ā d ) R_s(\tau-d) R s ā ( Ļ ā d ) est maximale en + d +d + d .
Donc R x ( Ļ ) R_x(\tau) R x ā ( Ļ ) prĆ©sente des pics en ā d -d ā d , 0 et d d d ,
respectivement dāamplitudes 1 + a 2 1+a^2 1 + a 2 , a a a et a a a ,
ce qui permet de trouver d d d et a a a par lecture du graphique de lāautocorrĆ©lation.